Uzun süredir kampüsün içine tıkılı kalmıştım, netteki yenilikleri de çok takip edemiyordum. Görmeyeli çok şey türemiş… Mesela eskiden isim veremediğim emo ve tiki arasında kalan yaşam formlarına isim verilmiş apaçi diye. Hatta bunların bir müziği ve dansı da türemiş. Halbuki ben halen kolbastının orjinal köklerini araştırıyordum… Benim çocukluğumda buna özenti denirdi. Özentilik ayıp bir şey [...]
Uzun süredir kampüsün içine tıkılı kalmıştım, netteki yenilikleri de çok takip edemiyordum. Görmeyeli çok şey türemiş…
Mesela eskiden isim veremediğim emo ve tiki arasında kalan yaşam formlarına isim verilmiş apaçi diye. Hatta bunların bir müziği ve dansı da türemiş. Halbuki ben halen kolbastının orjinal köklerini araştırıyordum…
Benim çocukluğumda buna özenti denirdi. Özentilik ayıp bir şey sayılırdı. Özenti olanların karakter seviyesi düşük görülürdü. Böyle derin bir sınıflandırma yapılmazdı özentiler arasında. Artık tiki, emo ve apaçi gibi özel tanımlar geliştirildi.
Sonra postmodern muhafazakâr diye bir şey çıkmış. Benim çocukluğumda cami imamları üç dört dil bilirlerdi. Dışarıda jilet gibi dolaşırlar, kültürel olarak mahallenin delikanlılarına taş çıkartacak kadar bilgili olurlardı. Şimdiyse kandilde kandil simidi, sevgililer gününde çiçek alana postmodern muhafazakâr deniliyormuş. Yunan mitolojisinde yaşıyorsuz sanki anasını satayım.
(daha fazla…)